Als ik daar om 7 uur arriveer, is het uitgestorven...qua hardloopvolk tenminste. Wel zit het zand aan de waterkant vol met badgasten. Heb ik me vergist? Is hier wel een hardloopwedstrijd? Rode linten die kunnen duiden op parcours zie ik ook niet... Ach, dan doe ik maar gewoon mijn schoenen aan, ga zelf een paar rondjes rond het meer lopen, en maak er maar een mooie training van...

Na een kleine 10 minuten, kom ik echter bij een wc-huisje, waar een tafeltje staat waarop startnummers liggen. Dus toch! Ik schrijf me in, waarop ik te horen krijg: "Je weet wel dat we over 5 minuten gaan starten?" Ik kijk op mijn horloge, en mijn verbaasde blik wordt beantwoord met: "Ja, de start is een stukje vervroegd."

Ik heb nog net genoeg tijd om mijn startnummer op te spelden en met een mini-versnelling van 50m naar de groep lopers te gaan die al klaar staat voor de start.

Ik vraag hoe de route loopt, en waar het splitspunt tussen de 2,5km en 1500m is. Ik flapper met mijn oren als ik het antwoord hoor: "Nou, de 1500m start daar verderop ergens. Dit is alleen de 2,5km run-swim-run."

Oeps. Nog 1 minuut tot de start. Nog 1 minuut dus om een sprint maken naar het 1500m-startpunt, dat 1000m verderop ligt...onhaalbare kaart! Meer tijd om na te denken heb ik niet. Want we mogen al. Dat wordt dus 2,5 km...

Nog geen 10 minuten later, arriveer ik weer bij het wc-huisje. Zal ik dan toch maar...???

"Hoe ga je eigenlijk het water in? Gewoon alles aan?" De man achter wie ik aanren antwoordt: "Nee, ik doe wel mijn T-shirt uit. En mijn schoenen natuurlijk."

Zonder T-shirt, daar ben ik niet op berekend. En mijn veters had ik niet gestrikt met het oog op snelle ontknoping... Zo snel mogelijk peuter ik toch de dubbele knoop los en ren op het water af. Net voor ik er in plons, bedenk ik dat mijn horloge dit misschien niet aan kan...dus ook die gooi ik nog ergens in het zand. En dan te water! De borstcrawl houd ik echter niet lang vol... En wat duurt het lang tot het keerpunt! Ik ga maar over op de simpele schoolslag. Af en toe word ik nu ingehaald door mannen die wél sterke armen hebben. En dan, eindelijk, de 500 meter zit er op. Ik weet niet hoe snel ik het water uit moet komen! Schoenen weer aan, en verder rennen. Maar dat valt tegen, met benen nog zwaar van het zwemmen... Na zo'n 2,5 km ben ik eindelijk weer een beetje in het loopritme...maar ook weer bij het wc-huisje: de finish!

Wat een race! En nog één keer volgt een verbazing die avond. Als ik thuis kom en een glaasje water wil pakken, voel ik al zodra ik de kraan open wil draaien, dat ik niet de 1500m heb gelopen deze avond... de spierpijn in mijn armen spreekt boekdelen...nu al!