Na al een paar keer getraind te hebben in illustere plaatsen als Leopoldsburg (België) of op de militaire terreinen van Stroe en de Arnhemse heide was het afgelopen zondag eindelijk zover, de O-Ringen begonnen en ook met wat Phoenix-deelname. Rond Örebro wordt op 4 lokaties gelopen, te beginnen in Kilsbergen waar een erg rotsachtig terrein klaar lag om je zelf helemaal doorheen te oriënteren. Met ruim 10000 Zweden en nog wat buitenlanders rennen door een bos, je moet er maar op komen. Tijd om naar de start te gaan, wel nog even mijn knieën bedekken om zelfs maar van start te mogen gaan (met folie en ducttape) en dan op weg in een erg lang aanhoudende regenbui, dat valt nog niet mee. Aan het eind bleek Werner er 2.05.19 voor nodig gehad te hebben, ik liep na 3.15.38 over de streep.

Dag 2 ("middle distance" in Dovra) was iets droger en het ging ook beter (1.10.57 en 1.24.08) en terug op de camping brak de zon zelfs door. Dinsdag, terug naar Dovra en inmiddels ook goed zonnig. Lekker lopen dus, maar opnieuw een lange tocht door het bos. Werner was wel goed op dreef met 1.31.53, ik had wat meer problemen met mijn enkel en een paar boze wespen (het is ook niet fijn om een wespennest te schampen), na 2.58.27 was ik binnen. We staan in de buurt van de 50e plek (Werner 47e, ik 53e) en hopen allebei nog iets te stijgen.

's Avonds de elite zien sprinten door het Stadspark, waar ruim 1000 mensen keken naar de finish, en de passages onderweg konden volgen op groot scherm.

Een zonnige rustdag eindigde toch nog een beetje nat, de lokale Telegraaf kondigde al "tropisk regnchaos" aan en we rekenden op een warme, vochtige dag die zou eindigen met een knetterend onweer. Maar al 's nachts kwam de regen met bakken uit de lucht en dat zou de hele dag zo blijven, een maand aan regen kwam in 12 uur naar beneden en dat was ook op de camping goed te merken. Er werd flink gegraven om nog wat afwatering te regelen, vooral de Denen waren erg goed in (ons tentje stond gelukkig nog net op een mini-terp, die 5 cm hebben ons gered) Bij de startplaats van de speedstage konden we schuilen in de Nederlandse tent, dat was hard nodig. De speedstage en ook de laatste race verliepen voor ons best goed. Het parcours was dan ook een stuk Nederlandser, vlakker dus en met meer keus aan paden was er meer mogelijkheid om hard te lopen (in plaats van klimmen over rotsen). Werner kon nog een stel plaatsen stijgen en ik schoof zelf ook iets op in het klassement, al kwam ik net tekort om mijn naaste tegenstanders Kjell .... en Roberto Maccatrozzo nog te passeren (toch eens googlen op die namen). Volgende keer beter, misschien wel in 2012 als de O-Ringen in Zuid-Zweden gehouden worden. Nu eerst maar eens alle opgedane ervaring benutten in de Nederlandse wedstrijden!