Van uw indoor-correspondent

Niet vanaf de tribune, maar dit is het verhaal vanaf de nieuwe,  blauwe, scherp hellende Apeldoornse indoorbaan zelf, al waar ik zondag 15 februari na vele rondjes warmlopen in de ondergrondse catacomben, als gladiator om 13.25 uur het circus mocht betreden. ‘Ave toeschouwers, zij die gaan verliezen groeten u,’ zo zou er in mijn hoofd gezien kunnen worden als er iemand in het publiek gedachten had kunnen lezen. Zo voelde ik me namelijk daar op die gloednieuwe overdekte indoor atletiekbaan.

Binnen in een hal 3000 meter afleggen, 15 kleine rondjes van 200 meter, scherpe en steil omhoog hellende bochten… dat alles was helemaal nieuw voor mij. Leuk om eens te proberen, maar nu? Direct in de Nederlandse Baantop, met atletes die ik nooit zie op de weg, die ik dus helemaal niet ken als tegenstander…wat moet ik dan? Gewoon de anderen dus maar volgen, en die derde plek in de gaten houden, zo was de vooraf uitgedachte tactiek van Herman.

“Atleten gereed maken,” zo krijg ik geen tijd om verder na te denken, en enkele seconden later zijn we al weg geschoten. Dat is raar, zo schuin hellend de eerste bocht door. Terug dus maar naar de binnenbaan, dan heb je hier het minste last van. Maar wat gaat het tergend langzaam! Ik wil mijn benen in een sneller ritme uitslaan, maar als meest onervaren baanatleet van de serie, lijkt me dat toch niet verstandig. Dus ik volg. Ik moet uitwijken voor de schenen van de anderen. Ik wil sneller! Maar met een 3000 meter historie van slechts 1 keer sinds 2006, is het toch gekkenwerk om het voortouw te nemen? Dus toch maar blijven volgen.

Met razende gedachtes peinzend over wat ik nu moet doen, zijn er voor ik het weet al weer een stel rondes voorbij. Geen tijd om te piekeren nu. Volgen! Me ergerend aan het getalm voor mijn neus, mijn benen die ik niet kan zetten waar ik wil en tegelijk al bang voor wat in deze race straks onvermijdelijk komen gaat, wordt na zo’n 10 rondes mijn vrezen waar. De voorste 3 gaan tempo maken. Geen ingehouden benen meer, maar nu moet het plots heel rap. Wat echter voor de mythologische Griekse Achilles zijn enkel was, is voor mij het tempo wisselen: het zwakke punt. Inmiddels mogen mijn benen draaien in hun eigen ritme, achter de anderen aan. Toch kan ik niet aan ze blijven hangen en ik voel mezelf afdruipen. Hier is geen voorbijsnellende Maarten, zoals vorige week in Schoorl om me tot een laatste eindsprint te vermurwen. Hier moet ik het zelf doen. Dus toch nog proberen verder te versnellen, zeker als ik de nummer 3 iets aan kracht zie verliezen, ik me besef dat ik nog dóór kan…en mezelf dichterbij voel komen. Maar de eindstreep is er al veel te snel: geen tijd meer om van mijn lange adem te profiteren, want zij hebben het al gehaald…en ik enkele seconden later ook. Weer een vergissing: zo’n eindsprint op het rechte stuk is hier natuurlijk ook maar half zo lang als buiten op de echte baan…wat valt er nog een hoop te leren!

Zelden heb ik me na afloop zo ontevreden over een race gevoeld als deze… compleet de verkeerde tactiek! Kortom, dit misstaat niet als een nieuwe aflevering in de serie ‘Suzanna, slimme Belg in Gent’ (Joost Borm, 09-02-2009), dit keer getiteld: ‘Saskia, stomme Hollander in Apeldoorn.’ Misschien maar proberen in het vervolg dan wat slimmer te worden, mezelf nu vast afvragend: NK indoor 2009, staand voor Navolgen of Koplopen? Voor Nietsdoen of Knallen? Misschien moet ik binnenkort maar eens met Suzanna mee naar Gent… de Belgen laten zien dat Nederlanders toch wel slimmer kunnen zijn… N K: Nog een Keer!

(…het blijft stiekum toch wel een uitdaging, die atletiek :-)